THE END
Hallo lezers,
Ik heb besloten om te stoppen met deze blog. Ik beschouw deze als een tijd van mijn leven waar poker de bovenhand in had. Gezien dit nu niet meer het geval is, of toch niet in die mate dat het de moeite is om over te schrijven hou ik het voor bekeken. Ook heb ik besloten dat ik geen blog ga bijhouden over sportsbetting, ik heb er de motivatie niet voor. Ik bedank jullie allemaal voor het lezen, en wens iedereen het allerbeste in de toekomst.
Afsluiten doe ik met een soort column die ik net heb geschreven. Sommige van de mensen die al lang in het wereldje zitten zullen er zich in herkennen, anderen zullen me een depressieve mafkees vinden. Het is niet meer of niet minder dan een dag in het leven van mezelf als online pro in een downswing en de gevoelens die die met zich meebrengen.
Het is net middag geworden. Een depressieve bui maakt meester van me. Opgekropte gevoelens en heimwee naar langvervlogen tijden die daarom niet beter waren dan die van het heden. Ik besluit dat het maar eens tijd moet zijn om te overdenken of ik iets nuttigs moet gaan doen met mijn eenzaam ogende bestaan. De zin “Ik vlieg maar in mijn dromen, altijd ben ik voor het leven op de vlucht” galmt uit de radio. Ja, die Boudewijn De Groot kon het goed verwoorden. Het stemt me al wat vrolijker dat er in elke tijd mensen zijn geweest zoals mezelf op dit moment. Doelloos ronddolend, vluchten in onbelangrijke dingen, vastgeroest in opgekropte angsten en maar geen uitweg vinden om uit een ogenschijnlijk bodemloze put te kruipen. Ik heb me ooit beter gevoeld dan vandaag, zoveel is zeker.
Het leven van iemand met een eenzaam en onzeker beroep is hard. Je moet heel wat opofferen om überhaupt te kunnen vluchten. Buiten de lijntjes kleuren werd vroeger op school al bestraft, dus het is logisch dat de maatschappij het niet goedkeurt. Ik hou echter voet bij stuk. Na zolang in mijn cocon te hebben vertoeft ben ik tot het hallucinante inzicht gekomen dat het hier ondanks alles niet eens zo slecht is. Deze wereld is hypocriet, maar daarom niet schijnheiliger dan die van de meerderheid van de mensen. Allemaal hebben ze een zogenaamd doel, maar kunnen niet genieten van de reis. Financiële afgronden worden afgetast, kinderen worden gemaakt uit verveling en een paar jaar later aan hun lot overgelaten gedoemd om dezelfde weg op te gaan als hun ouders, schijnvriendschappen tussen mensen die in feite niks gemeen hebben met elkaar worden in stand gehouden, ... “Vandaag moeten we weer naar die vervelende kennis, morgen moeten we weer zolang werken, overmorgen staat het onvermijdelijke bezoek op het programma bij die ellendige schoonfamilie van je, ...” Maar voor de buitenwereld, een modelgezinnetje! Goed betaalde job, leuke uren, toffe collega’s en een leuk huisje met een salon die jij eigenlijk zelf in een andere kleur had gewild maar omdat je schoonmoeder ze betaalde dan toch maar genomen hebt. De reis van Jan modaal maakt op mij evenveel indruk dan de voetbalkwaliteiten van mezelf toen ik ooit dat spelletje probeerde te leren waar ik o zoveel van hou.
Toen ik vorig jaar half gedwongen me op de arbeidsmarkt begaf om in regel te blijven met enkele sociale voorzieningen heb ik veel ellende gezien. Ik zag mensen die door omstandigheden aan de grond zaten, en cursussen gingen volgen voor jobs die ze nooit zullen gaan uitvoeren in de toekomst. Eenmaal je daar belandt, moet je de waarheid onder ogen durven zien. Ofwel ben je een pad aan het bewandelen zoals mezelf, ofwel ben je een sukkel. Dat laatste wil ik nooit worden, dus stippel ik mijn eigen weg uit. Heerlijk egoïstisch, enkel gevend om een paar personen die me nooit doelbewust zullen willen raken en steeds het beste met me voor hebben gehad of hebben. En bovenal, doen wat ik graag doe, constant bezig zijn met sport en spel levend van de competitie die ik evenveel nodig heb om te overleven dan zuurstof.
Ik heb zonet besloten dat ik nog maar een tijdje mijn leven ga vergooien zoals in feite iedereen dat doet, maar dan wel op de manier die ik het wil. Mijn humeur is plots een stuk beter en uit de radio klinkt ironisch genoeg het zinnetje ‘You can go your own way, you can call it another lonely day’. Er gebeuren rare dingen de laatste dagen, en ik geniet er elke seconde van op mijn eigen vreemde manier!
Groeten
Snake
Ik heb besloten om te stoppen met deze blog. Ik beschouw deze als een tijd van mijn leven waar poker de bovenhand in had. Gezien dit nu niet meer het geval is, of toch niet in die mate dat het de moeite is om over te schrijven hou ik het voor bekeken. Ook heb ik besloten dat ik geen blog ga bijhouden over sportsbetting, ik heb er de motivatie niet voor. Ik bedank jullie allemaal voor het lezen, en wens iedereen het allerbeste in de toekomst.
Afsluiten doe ik met een soort column die ik net heb geschreven. Sommige van de mensen die al lang in het wereldje zitten zullen er zich in herkennen, anderen zullen me een depressieve mafkees vinden. Het is niet meer of niet minder dan een dag in het leven van mezelf als online pro in een downswing en de gevoelens die die met zich meebrengen.
Het is net middag geworden. Een depressieve bui maakt meester van me. Opgekropte gevoelens en heimwee naar langvervlogen tijden die daarom niet beter waren dan die van het heden. Ik besluit dat het maar eens tijd moet zijn om te overdenken of ik iets nuttigs moet gaan doen met mijn eenzaam ogende bestaan. De zin “Ik vlieg maar in mijn dromen, altijd ben ik voor het leven op de vlucht” galmt uit de radio. Ja, die Boudewijn De Groot kon het goed verwoorden. Het stemt me al wat vrolijker dat er in elke tijd mensen zijn geweest zoals mezelf op dit moment. Doelloos ronddolend, vluchten in onbelangrijke dingen, vastgeroest in opgekropte angsten en maar geen uitweg vinden om uit een ogenschijnlijk bodemloze put te kruipen. Ik heb me ooit beter gevoeld dan vandaag, zoveel is zeker.
Het leven van iemand met een eenzaam en onzeker beroep is hard. Je moet heel wat opofferen om überhaupt te kunnen vluchten. Buiten de lijntjes kleuren werd vroeger op school al bestraft, dus het is logisch dat de maatschappij het niet goedkeurt. Ik hou echter voet bij stuk. Na zolang in mijn cocon te hebben vertoeft ben ik tot het hallucinante inzicht gekomen dat het hier ondanks alles niet eens zo slecht is. Deze wereld is hypocriet, maar daarom niet schijnheiliger dan die van de meerderheid van de mensen. Allemaal hebben ze een zogenaamd doel, maar kunnen niet genieten van de reis. Financiële afgronden worden afgetast, kinderen worden gemaakt uit verveling en een paar jaar later aan hun lot overgelaten gedoemd om dezelfde weg op te gaan als hun ouders, schijnvriendschappen tussen mensen die in feite niks gemeen hebben met elkaar worden in stand gehouden, ... “Vandaag moeten we weer naar die vervelende kennis, morgen moeten we weer zolang werken, overmorgen staat het onvermijdelijke bezoek op het programma bij die ellendige schoonfamilie van je, ...” Maar voor de buitenwereld, een modelgezinnetje! Goed betaalde job, leuke uren, toffe collega’s en een leuk huisje met een salon die jij eigenlijk zelf in een andere kleur had gewild maar omdat je schoonmoeder ze betaalde dan toch maar genomen hebt. De reis van Jan modaal maakt op mij evenveel indruk dan de voetbalkwaliteiten van mezelf toen ik ooit dat spelletje probeerde te leren waar ik o zoveel van hou.
Toen ik vorig jaar half gedwongen me op de arbeidsmarkt begaf om in regel te blijven met enkele sociale voorzieningen heb ik veel ellende gezien. Ik zag mensen die door omstandigheden aan de grond zaten, en cursussen gingen volgen voor jobs die ze nooit zullen gaan uitvoeren in de toekomst. Eenmaal je daar belandt, moet je de waarheid onder ogen durven zien. Ofwel ben je een pad aan het bewandelen zoals mezelf, ofwel ben je een sukkel. Dat laatste wil ik nooit worden, dus stippel ik mijn eigen weg uit. Heerlijk egoïstisch, enkel gevend om een paar personen die me nooit doelbewust zullen willen raken en steeds het beste met me voor hebben gehad of hebben. En bovenal, doen wat ik graag doe, constant bezig zijn met sport en spel levend van de competitie die ik evenveel nodig heb om te overleven dan zuurstof.
Ik heb zonet besloten dat ik nog maar een tijdje mijn leven ga vergooien zoals in feite iedereen dat doet, maar dan wel op de manier die ik het wil. Mijn humeur is plots een stuk beter en uit de radio klinkt ironisch genoeg het zinnetje ‘You can go your own way, you can call it another lonely day’. Er gebeuren rare dingen de laatste dagen, en ik geniet er elke seconde van op mijn eigen vreemde manier!
Groeten
Snake
